Hej allemaal,
Goed nieuws, nadat ik vorige keer al te horen kreeg dat de scan goed was kwam nu ook het vervolgbericht: in het beenmerg zijn geen afwijkende cellen gevonden, het bestaat voor 100% uit donormerg. De prednison wordt verder afgebouwd, maar dat gaat toch iets langzamer dan ik zou willen. De reden is dat ik anders te veel last van vermoeidheidsverschijnselen ga krijgen.
Dan het witte voetje dat ik gehaald heb, of het opgelopen blauwtje... En al die andere omschrijvingen voor een gipspootje: dat gaat op zich prima. Ik ben weer aardig op mezelf teruggeworpen, zit te lezen of te crea-en (is vast heel slecht Nederlands), kortom terug in de zen-modus. Daarnaast doe ik wat licht huishoudelijk werk en laat ik twee mannen voor me werken (hihi). Een heel bijzondere ervaring is wel boodschappen doen met een (van mijn broer geleende) scootmobiel, je ervaart de wereld weer eens vanuit een heel ander perspectief. Ik kan iedereen deze verrijking aanraden. Zie het in het kader van "als je autorijdt, moet je ook af en toe fietsen en andersom om je te kunnen inleven".
Het gipspootje krijgt donderdag een vervolg, dan moet ik naar de centrumlocatie om mijn botdichtheid te laten meten. Het kan zijn dat de botontkalking op mijn leeftijd en door de prednison toch wat sneller gaat en dat er nog wat extra kalk in mijn lijf gepompt moet worden. Uitslag krijg ik bij het volgende polibezoek over twee weken.
Tot dan,
Liefs Annemarie
maandag 28 april 2014
dinsdag 15 april 2014
zondag 13 april 2014
Door mijn hoeven gezakt...
Hej allemaal,
Even een flinke domper te verwerken. Gisteravond stond ik op van de bank en voordat ik me realiseerde dat mijn voet sliep, was ik er al doorheen gezakt met een knappend geluid erbij ter bevestiging dat er echt iets mis was. Flink gekoeld en omdat lopen toch nog enigszins lukte daarna gewoon naar bed. Vanochtend kon ik echter helemaal niet meer op mijn linkerpootje staan, dus de Daniel gebeld voor advies. Dat werd huisartsenpost...verhaal doen...onderzoek...spoedeisende hulp voor foto's...nog meer verhaal en onderzoek, en uiteindelijk de uitkomst: een breuk in een, mogelijk in twee voetbeentjes. Maar een goede breuk dus er hoefde niet geduwd of getrokken te worden. Heb ik even geluk!
Er werd onderbeengips aangelegd, daar mag je dus niet op staan en dus krijg je er van die onhandige armverlengers bij. Kun je gelijk helemaal niks meer zonder hulp. En dan te bedenken dat ik hier 4 tot 6 weken zoet mee ben. Morgen maar proberen of haken en breien een beetje lukt anders gaat dit bezige bijtje zich wel heel erg vervelen.
Dinsdag terug naar de gipskamer, dan kijken ze of er loopgips mogelijk is.
Slapende ledematen is trouwens een bijwerking van de medicijnen, heeft dus niets met verkeerd zitten te maken en kan ook uit het niets ontstaan. Tel daarbij dat de prednison botontkalking veroorzaakt en je begrijpt dat ik steeds minder blij ben met dat spul, terwijl het aan de andere kant mijn redding is.
Wordt vervolgd...
Liefs Annemarie
Even een flinke domper te verwerken. Gisteravond stond ik op van de bank en voordat ik me realiseerde dat mijn voet sliep, was ik er al doorheen gezakt met een knappend geluid erbij ter bevestiging dat er echt iets mis was. Flink gekoeld en omdat lopen toch nog enigszins lukte daarna gewoon naar bed. Vanochtend kon ik echter helemaal niet meer op mijn linkerpootje staan, dus de Daniel gebeld voor advies. Dat werd huisartsenpost...verhaal doen...onderzoek...spoedeisende hulp voor foto's...nog meer verhaal en onderzoek, en uiteindelijk de uitkomst: een breuk in een, mogelijk in twee voetbeentjes. Maar een goede breuk dus er hoefde niet geduwd of getrokken te worden. Heb ik even geluk!
Er werd onderbeengips aangelegd, daar mag je dus niet op staan en dus krijg je er van die onhandige armverlengers bij. Kun je gelijk helemaal niks meer zonder hulp. En dan te bedenken dat ik hier 4 tot 6 weken zoet mee ben. Morgen maar proberen of haken en breien een beetje lukt anders gaat dit bezige bijtje zich wel heel erg vervelen.
Dinsdag terug naar de gipskamer, dan kijken ze of er loopgips mogelijk is.
Slapende ledematen is trouwens een bijwerking van de medicijnen, heeft dus niets met verkeerd zitten te maken en kan ook uit het niets ontstaan. Tel daarbij dat de prednison botontkalking veroorzaakt en je begrijpt dat ik steeds minder blij ben met dat spul, terwijl het aan de andere kant mijn redding is.
Wordt vervolgd...
Liefs Annemarie
maandag 7 april 2014
Last van mijn lijf (lees: medicijnen)
Hej allemaal,
Afgelopen weekend konden (ex)patiënten zich lekker laten verwennen in de Daniël, maar deze tut had daar dus geen zin in en ging daarentegen keihard aan het werk bij de diverse workshops die er waren. Zo heb ik dus voor mijn plezier gister een halve dag in de poli doorgebracht en heb ik er lekker op los gefröbeld, dat is voor mij ontspanning en dus een heerlijk verwenmiddagje. Heb er nog flink wat wol aan overgehouden om thuis lekker verder te knutselen, ik kon het daar namelijk door de kramp in mijn vingers niet allemaal afkrijgen.
Tja die kramp, dat wil wat en dan dat gebibber en die opvliegers... vanochtend op de poli heb ik het tegen de arts verwoord als: Ik heb gewoon last van mijn lijf. En het is zo tegenstrijdig want medisch gezien gaat het gewoon hartstikke goed. Jammer dat die ... (!) medicijnen zoveel gedoe veroorzaken. Het zijn eigenlijk alleen opstart problemen, want als ik eenmaal op gang ben lukt het allemaal wel (met pauzes als ik kramp krijg of opstijg van de warmte).
Goed het medische stukje dus, op de scan van vorige week was niets te zien. Nog steeds schoon dus! Het bloedbeeld laat ook nog steeds dezelfde positieve vooruitgang / stabiliteit zien. Vanochtend is er beenmerg afgenomen voor het halfjaarlijkse onderzoek (uitslag volgende poli bezoek), dat was erg pijnlijk. Zodanig dat de arts maar geen bloeddruk ging meten deze keer omdat dat waarschijnlijk de pan uit zou rijzen. En om mij niet extra te stressen sloeg hij de weegschaal ook maar over. Ach ik merk toch wel dat alles veel te strak zit, maar als straks die prednison eraf is... dan hoop ik in alle opzichten m'n eigen vertrouwde zelf weer terug te vinden.
Nieuwe afspraak is pas over 3 weken, komt dit keer door de pasen want formeel zit ik nog in een tweewekelijks ritme.
groetjes en liefs,
Annemarie
Afgelopen weekend konden (ex)patiënten zich lekker laten verwennen in de Daniël, maar deze tut had daar dus geen zin in en ging daarentegen keihard aan het werk bij de diverse workshops die er waren. Zo heb ik dus voor mijn plezier gister een halve dag in de poli doorgebracht en heb ik er lekker op los gefröbeld, dat is voor mij ontspanning en dus een heerlijk verwenmiddagje. Heb er nog flink wat wol aan overgehouden om thuis lekker verder te knutselen, ik kon het daar namelijk door de kramp in mijn vingers niet allemaal afkrijgen.
Tja die kramp, dat wil wat en dan dat gebibber en die opvliegers... vanochtend op de poli heb ik het tegen de arts verwoord als: Ik heb gewoon last van mijn lijf. En het is zo tegenstrijdig want medisch gezien gaat het gewoon hartstikke goed. Jammer dat die ... (!) medicijnen zoveel gedoe veroorzaken. Het zijn eigenlijk alleen opstart problemen, want als ik eenmaal op gang ben lukt het allemaal wel (met pauzes als ik kramp krijg of opstijg van de warmte).
Goed het medische stukje dus, op de scan van vorige week was niets te zien. Nog steeds schoon dus! Het bloedbeeld laat ook nog steeds dezelfde positieve vooruitgang / stabiliteit zien. Vanochtend is er beenmerg afgenomen voor het halfjaarlijkse onderzoek (uitslag volgende poli bezoek), dat was erg pijnlijk. Zodanig dat de arts maar geen bloeddruk ging meten deze keer omdat dat waarschijnlijk de pan uit zou rijzen. En om mij niet extra te stressen sloeg hij de weegschaal ook maar over. Ach ik merk toch wel dat alles veel te strak zit, maar als straks die prednison eraf is... dan hoop ik in alle opzichten m'n eigen vertrouwde zelf weer terug te vinden.
Nieuwe afspraak is pas over 3 weken, komt dit keer door de pasen want formeel zit ik nog in een tweewekelijks ritme.
groetjes en liefs,
Annemarie
Abonneren op:
Reacties (Atom)