cold turkey

Hej  allemaal,

De afgelopen twee weken is ons gezin weer flink door elkaar geschud van de ene emotie in de andere, dat had deze keer niet zozeer met mijn genezingsproces te maken, maar vooral met het toch wel plotselinge overlijden van mijn schoonvader. Niet dat we dat niet echt aan zagen komen, maar het is toch wel heel raar dat we dinsdag nog gezellig ter ere van mijn verjaardag met elkaar uit eten waren en dat we vrijdagmiddag met een begrafenisondernemer om de tafel zaten. Dan zitten blijdschap (ik mag weer jarig zijn), verdriet en boosheid opeens heel dicht bij elkaar. En omdat ook het kind weer een jaartje ouder werd in deze periode, wil je dus tussendoor ook voor hem nog iets regelen. Kortom een hele rare twee weken...

En alle ziekenhuisdingen gingen gewoon door. Het was dus ook nog eens gewoon druk en dat terwijl het afbouwen van de prednison van alles met mijn lijf doet. Volgens de arts lijkt het op een soort cold Turkey, ik merk vooral dat ik erg moe ben en dat er weer allerlei klachten gaan optreden.

Maar even chronologisch proberen orde op zaken te stellen.
10 februari ben ik naar de bedrijfsarts geweest. Tijdens dit gesprek hebben we het gehad over het feit dat ik toch wel erg graag weer iets op het gebied van werk wil doen (alleen had ik toen nog niet zo'n last van de prednison als nu). De arts gaf aan dat het goed is om naar enkele uurtjes per week te gaan zoeken in overleg met de locatiedirecteur en hoofd personeelszaken. De afspraken met deze mensen had ik ondertussen al gepland. Het lastige is dat ik ivm besmettingsgevaar (virale infecties) voorlopig nog niet met kinderen mag werken en dat we dus vermoedelijk naar iets administratiefs op zoek moeten. Wordt vervolgd.

11 februari naar de centrumlocatie voor een longfunctietest. Deze test heb ik voor de transplantatie ook moeten doen. Dit keer vond ik hem lastiger dan de eerste keer. Ik was dus eigenlijk wel een beetje bang dat de uitslag misschien niet helemaal goed zou zijn, maar dat bleek vandaag op de poli weer alles mee te vallen, want mijn curve lag bijna naadloos over de curve "normaal" heen. Kan dus niet beter!

13 februari de mammografie op eigen verzoek. Uitslag vandaag: 0. Dus weer een geruststelling!

17 februari, vandaag dus, de gewone poliafspraak die dus al vol goede berichten zat. Ook het bloedbeeld was gewoon weer prima in orde.
Uitgebreid met de arts gesproken over wat prednison, en in mijn geval het afbouwen ervan, allemaal met je lijf doet. De vreetbuien, de vermoeidheid en de invloed op je hormonen en dus ook je emoties. Het afbouwen gaat door, maar heel geleidelijk omdat het anders echt op cold Turkey gaat lijken. Wel in de gaten houden of sommige klachten toch niet op omgekeerde afstotingsverschijnselen wijzen. Zo moet ik volgende week ter controle even naar de oogarts omdat ik steeds last van droge ogen heb.
Dus op naar de centrumlocatie maar weer, wel leuk om daarna lekker even door de stad te dwalen. Zo probeer ik het leven toch vooral op te leuken!

Liefs Annemarie