Hoest (hoe is 't) met de roparun?

1 mei
Ze waarschuwen je er in de Daniël voortdurend voor: na stamceltransplantatie ben je gewoon vatbaarder voor infecties, maar ja ik had toch het gevoel eindelijk een beetje een zondagskind te zijn wat de dans een beetje ontsprong. Blijkt toch dat het langdurig gebruik van prednison nu zijn tol gaat eisen.
Dus 3 weken na de vorige verkoudheid kon ik opnieuw aan de bak. Nu zonder dokter gewoon op tijd binnen blijven en rustig uitzieken. Maar stilzitten met zoveel onrust in je kop en rusteloosheid in je lijf valt niet mee, alhoewel ik 's morgens juist weer heel veel moeite heb om op gang te komen...

Conditioneel moet ik hierna natuurlijk weer flink aan de slag, want alles wat ik zo mooi had opgebouwd is weer lekker in elkaar gedonderd. Maar goed dat ik mezelf doelen blijf stellen zoals aan de roparun, werk en verbouwing...dat houdt me gemotiveerd om na het dal weer omhoog te klimmen.

Ik kom er wel, t duurt alleen even...

8 mei
Alleen toen ik potverdr...weer net een beetje boven jan was, weer verhoging, hoesten en snotverkouden, met geen mogelijkheid 's morgens op gang te komen. Dus toch maar even de poli gebeld voor advies. Tja en de enige gebruiksaanwijzing die ze je dan zo kort voor het weekend kunnen geven is dat je je temperatuur goed in de gaten moet houden. Constant 38,5 richting de 39, dan contact opnemen met de afdeling. Zo niet dan rustig uitzieken en maandag een (telefonisch) consult. 
Beetje jammer dit, moest wel mijn roparunteam-lunch bij de Elf Ranken af zeggen. Als de rest maar wel door kan gaan, ik begin 'm een beetje te knijpen.

12 mei
Lamlendig het weekend doorgekomen, maandag lukte het alweer iets beter maar ondanks dat wilde de hematoloog me toch zien. Dus dinsdag onder strikte voorzorgsmaatregelen, want stel dat ik een virus onder de leden heb, dan ben ik een gevaar voor andere patiënten, naar de hoofdingang van het ziekenhuis. Daar moest ik in de gangen en bij de longfoto een mondkapje voor, zat ik in een isolatiekamertje en waren de bloedprikker en de dokter als marsmannetjes vermomd.
Uit de longfoto's en het bloed kwam gelukkig niks schrikbarends tevoorschijn, wel hoorde de dokter wat geknisper onderin mijn longen. Dit duidt vermoedelijk (in combinatie met mijn omschrijving hoe ik me voel en gevoeld heb) op een op zijn retour zijnd virus.
Met de moeilijke opdracht veel te rusten en goed naar mijn lijf te luisteren werd ik na een goed en bemoedigend gesprek weer naar huis gestuurd. Het virus lijkt op zijn retour, maar niet goed opletten kan bij een verzwakt lichaam een bijkomende bacteriële infectie opleveren die het ziektebeeld weer verslechterd en waarvoor behandeling met antibiotica nodig is.

Verstand en gevoel zijn nu verschrikkelijk strijd aan het leveren met elkaar. Ik wil zo graag aan het Roparunfeestje meedoen waar ik al maanden naar toe aan het werken ben en wat conditioneel ook echt mogelijk was...en dat wordt dan door zo'n stom virus de das omgedaan. Maar je gezondheid op het spel zetten voor een feestje wat volgend jaar ook kan...? Zijn er nog tussenoplossingen? We zullen het zien, komt tijd komt raad. En misschien sta ik dus gewoon langs de kant dit jaar en moet ik me vooral bewust zijn wat ik het afgelopen jaar allemaal bereikt heb en waar ik best trots op en vooral blij mee mag zijn.
Ik voel me alleen als Maarten van der Weijden die zijn 10 km niet mag zwemmen.

15 mei
Opgelucht en verdrietig. Verstandige beslissingen zijn niet de leukste! 
Ik fiets niet mee, ik ga zelfs niet naar Hamburg, maar er zit wel opbouw in mijn verhaal:
- 2 jaar geleden in de serre van de Daniel
- vorig jaar met een gipspootje langs de kant
- nu lid van een geweldig team, fietsend door Barendrecht en langs de Daniel
- volgend jaar...

Je moet nu eenmaal plannen maken in het leven!