Ik ben er bij en dat is prima!

Hej allemaal,


Het is 21 mei 2016.
3 jaar geleden (21 mei 2013) stond het volgende stukje op mijn blog:

Lars schreef het gister al dat ik misschien met een mondkapje voor naar de serre zou mogen om van daaruit naar de Roparun te kijken. Nou het mocht! Ik heb er 2 keer even gezeten en zo iets van de sfeer meegekregen. Helaas kon ik niet al te veel van het parcours overzien en verder was ik er ook best emotioneel onder omdat ik liever zelf op de fiets had gezeten. Zegt die heerlijk optimistische dokter van me: "Dan doe je dat toch gewoon volgend jaar!". Ik denk nog niet in dat soort grote stappen, maar als hij het zegt...op naar volgend jaar dus!

Vorige week vrijdag, de 13e notabene, zat ik toch opeens in een camper op weg naar Hamburg. Na een jaar voorbereiding, flink wat fietstochten en heel veel twijfels of het me zou gaan lukken ging het toch gebeuren. Met een 25-koppen tellend team in twee busjes en twee te kleine campers was het passen en meten, maar we vertrokken gewoon! Zittend op kussens in het gangpad drong het pas echt tot me door dat het grote avontuur begonnen was. Ik ging mijn belofte inlossen, mijn droom waarmaken...

Gedurende dit weekend ben ik elk gevoel van tijd en plaats kwijt geraakt, het lijkt wel of ik niks nauwkeurig kan navertellen terwijl ik dat graag zou willen omdat ik heb genoten van elke seconde!
Het meest opvallend was de teamgeest: 25 individuen die elkaar als groep helemaal niet zo heel goed kennen, leveren met elkaar een topprestatie. Allemaal een eigen taak en een eigen missie, maar een gezamenlijk doel. De schouders gaan er onder, iedereen helpt elkaar en er is veel humor. En nog belangrijker er is veel zorg voor elkaar. Als je met jouw deel van het team een shift hebt gedaan, dan word je naar bed gedirigeerd, aan het eten gezet, richting douches gestuurd of heerlijk gemasseerd. Echt slapen doe je niet, maar er wordt alles op alles gezet om er voor te zorgen dat iedereen weer enigszins bijtankt om verder te kunnen. Adrenaline doet de rest!

Na mijn gangpadplek, zat ik het tweede deel van de heenreis in het busje. Jeanette was bang dat ik anders niet fit genoeg zou zijn om te fietsen. Viel Stau unterwegs, Hamburg bleek ver weg...dan realiseer je je pas dat je dat hele stuk dus terug gaat lopen/fietsen met zijn allen. Bizarre gewaarwording.

In een motel vlak bij Hamburg hebben we overnacht, de meesten tenminste.  Vijf van ons sliepen in de campers. Voorafgaand nog een gezamenlijke maaltijd bij de plaatselijke Italiaan. Heerlijk gegeten en de stemming zat er meteen goed in: grappen en nadere kennismakingsverhalen wisselden elkaar af.     

Kamer gedeeld met Thea, allebei tot de ontdekking  
gekomen dat we iets doodnormaals en toch wel 
belangrijks vergeten waren. Mijn vergeten deoprobleem kon ik gelukkig oplossen in de shop bij het motel. Na een redelijke nachtrust voor iedereen een ontbijtbuffet bij een soort Wachtcommandante, die goed in de gaten hield of we ons wel aan de spelregels hielden.

Op naar het startterrein.

Waar komen opeens al die teams vandaan? Onderweg heb ik er maar één gezien... Het is op het terrein gelijk een soort ons kent ons, iedereen kletst met elkaar. Mijn gehaakte roparunnertje oogstte bewondering. Jammer dat ik geen haakpakketten mee had genomen, ik had er zo een aantal kunnen verkopen...
Fietsen in orde maken, een groepshug met een speech van Carry, die nog even aangaf hoe bijzonder het voor mij is om dit te kunnen doen. Emotioneel moment. Op naar het startpunt, dat was wat chaotisch en minder feestelijk dan ik had verwacht. En dan wordt de start uitgesteld omdat onze starter te laat was en eerst nog door de schminck moest.

Na het startschot raak je in een stroomversnelling, opeens ben je echt op weg. Tenminste het A-team. De eerste kilometers had ik ruzie met de kaartenstandaard, papieren die niet bleven zitten, een Garmin die ik niet kon lezen en een helm die hoogst irritant was en die ik dus na zo'n 3 km bij Chris in zijn handen heb geduwd. Vervolgens raak je in een flow en ga je de routine van de km-wissel begrijpen. Eerst braaf achter Jeanette aangefietst met wisselend 
Jos, Jan, Richard en John tussen ons in. Je leert dat je Karin en Chris in het busje kunt vragen om eten en drinken of hulp bij eventuele technische probleempjes aan fiets of Garmin. Voor  je het weet fiets je zelf ook gewoon vooraan en doe je ook een run-bike-run stuk zonder Jeanette alleen met twee lopers. En dan opeens is daar de eerste wissel: bij de manege in Bokel.    


Ik heb geprobeerd de wisselpunten voor mezelf op een rijtje te zetten, maar had echt de routerol nodig om dat voor elkaar te krijgen. Het is namelijk zo onwezenlijk om ergens aan te komen en vervolgens op een andere plek te ontwaken. Bij één stop heb ik ook echt geen beeld meer waar dat was en wat er gebeurd is. 

Toch maar weer even een chrono met opmerkingen, dat helpt om dingen op een rij te zetten:
 

Wisselpunten

1- Bokel, een manege waar ik eerst wat te eten kreeg, vervolgens een heerlijke massage van Jacquelien om daarna door Carry naar bed gedirigeerd te worden.

2- Lilienthal, supermarkt waar we snel moesten toiletteren want het B-team was al dichtbij! Duurde uiteindelijk toch iets langer dan verwacht. Zodoende werden een aantal van ons door de motorrijder van de organisatie aangesproken op het niet dragen van een veiligheidshes. Maar het liep met een sisser af omdat hij zag dat we aan voorbijgangers uitleg stonden te geven over de roparun. Die kregen vervolgens van hem weer een folder. Dezelfde "strenge" motorrijder complimenteerde Jeanette en mij later over goed verkeersgedrag (hand uitsteken hihi...). 
Tijdens de rit hierna was er een moment waarop ik echt heel trots op mezelf was, omdat ik zonder brokken en met een haperende Garmin, drie lopers door donker Bremen heb geloodst. Geen paniek (waar ik anders best goed in ben),  maar rustig de taken verdeeld. Ze moesten zelf op de km wissel letten, en degene op de fiets met werkende navigatie moest mee op de route letten. Thanx jongens! 

3- Achternholt, dit was voor mij echt instappen en slapen, maar voordat ik dat door had stond ik eerst bij het verkeerde team in de pannen te gluren wat we nu weer gingen eten...

4- Kluse, voetbalvereniging en roparun steunpunt, 's morgens vroeg koude douche en daarna de eerste lopers binnenhalen, gezellig met croissants en Hema worst.

5- Sleen, brandweerkazerne, feest in het dorp, en weer zo'n heerlijke massage maar nu in de buitenlucht.

6- Geesteren, heel bijzonder wakker worden bij b&b Sagenland, wat een lieve ontvangst!

7- Warnsveld, voetbalvereniging, hier begreep ik echt totaal niet meer waar ik was. Ben ergens een kleedkamer ingegaan om te douchen en heb dankzij een aanwezige vrijwiller de weg naar de camper weer teruggevonden. 

8- Ede, brandweerkazerne, we moesten weg in het donker met twee haperende -lees niet werkende- garmins richting Grebbeberg. Ik geloof dat we gelijk tegen de stroom in reden ipv door de kazerne, ging gelukkig toch goed!

9- Leerdam, na de langste etappe (was zo blij met Jeanette, die de lange run-bike-run voor haar rekening nam),  de b&b die we Kippie genoemd hebben. Karin, Richard en de 3 J's voorop bij de laatste gezamelijke km. Team-B knuffelen en uitzwaaien en dan eten met dank aan Nelleke (die helaas niet mee kon met de run en er nu wel was), Basti en Kirstin (die ons de hele run van eten en drinken hebben voorzien).

Ontvangstcomité in Leerdam bestond verder uit Aad en Lenette van vorig jaar en onze hoogzwangere ex-teamcaptain Yvonne. Leuk dat ze er stonden. Super ontvangst door de B&B eigenaren!

En dan bij de vereniging nog een laatste massage. Heerlijk die verwennerij! Rolf en Jacquelien waren een geweldig duo, wanneer sliepen die mensen eigenlijk? Wanneer sliepen wij? Waarom ben ik op 21/5 nog steeds niet moe? Adrenaline blijft door mijn lijf gieren, 't is nog erger dan prednison...

Oh ja, na die massage waren we er natuurlijk nog niet we moesten eerst team-B opwachten bij de kleine Duiker, daar stonden al veel lieve familieleden en vrienden. Door Barendrecht fietsen was een eitje, daar werden we gewoon vooruit geknuffeld door alle fans!

En toen de Daniël, ik was achteraan gebleven maar dat liet Carry niet zomaar gebeuren. Als geen ander had ze in de smiezen hoe speciaal dit voor mij was en samen met mij stapte ze van de fiets om in alle rust langs de Daniël te lopen. Zo mooi, ik heb het waargemaakt, de tranen waren niet alleen van onverwerkt verdriet maar vooral van blijdschap en trots. Zo blij ook met lieve vriendinnen die daar stonden en heel gelukkig met mijn twee toppers: Lars en Gert

Op de Coolsingel was het feest! Gewoon echt feest!
Is er nu een hoofdstuk afgesloten? Ik weet het niet, mijn belofte is ingelost, vertrouwen in mijn lijf is gegroeid, maar eigenlijk wil ik verder...ik wil nog een keer, het liefst met deze groep lieve mensen die mij hebben geholpen een droom waar te maken.

Ik weet dat ze er volgend jaar niet allemaal bij zullen zijn maar voor nu bedankt: Carry, (Yvonne), Karin, Chris, Jeanette, Jan, Jos, John, Richard, Petra, Martin, Anja, Thea, Johan, Silvana, Henk, Michael, Basti, Kirstin, (Nelleke), Leen, Bas, Bart, Ferry, Jacquelien en Rolf

Meer foto's en filmpjes volgen nog, maar deze digibeet moet nog even goed gaan uitzoeken hoe ik die enorme hoeveelheid op de juiste manier ga opslaan.
Hieronder een link naar wat ik tot nu toe op youtube verzameld heb.

http://www.youtube.com/playlist?list=PLTY54rc8LgCbq8r4I8wSb66YaJnuk6UuF