Never ending story

Lieve allemaal,

Vandaag heb ik besloten dat dit (voorlopig) mijn laatste blog is. Niet dat er niets meer te delen is, dat niet, mijn verhaal is nog lang niet afgelopen en ik ben ook zeker nog niet uitverteld, maar langzamerhand moeten privé beslommeringen ook maar weer echt privé beslommeringen worden.

Mijn besluit komt niet uit de lucht vallen, maar heeft te maken met het feit dat ik vermoedelijk in herhalingen ga vervallen. De chronische ziekte die ik aan de stamceltransplantatie heb overgehouden zal nog heel lang van zich laten spreken. Dat betekent dat mijn leven er uit zal zien als een golfslagzwembad, met predpillen helemaal hyper en happy (op de bijwerkingen na dan) en in afbouwfases kampend met allerlei lichamelijke ongemakken waardoor ik me minstens 80 voel.

Ik heb net zo'n afbouwfase achter de rug, de klachten begonnen al in april met dat griepje wat zoveel verprutst heeft. De laatste maand voelde ik me elke dag een miniem beetje slechter worden, dat ging zo geleidelijk dat ik elke dag opnieuw dacht: "nee ik bel niet naar de Daniel, het valt wel mee." En elke dag merkte ik weer dat er ergens weer een pijnlijk plekje bij gekomen was of dat een bepaalde beweging niet (helemaal) meer lukte.
Dus toen de arts vrijdag vertelde dat er toch weer sprake was van een omgekeerde afstoting, was ik niet verbaasd. Mijn doos met dagelijkse snoepjes is dus weer zo goed gevuld dat ik er een volledig ontbijt aan heb. Het goede nieuws is dat de pijnklachten meteen beduidend minder worden en mijn energiepotje weer volstroomt.
Jammer dat een toename van vetweefsel me zullen verhinderen in een fleurig zomerjurkje te gaan flaneren. Dus maar goed dat we op camping Khof blijven dit jaar. Alhoewel het voor mij wel beter is als ik bij de echte doorbraak even (of wat langer) naar elders vertrek. Met bouwstoffen kunnen schimmels vrijkomen, en één van de bijwerkingen van prednison is helaas dat ook mijn weerstand weer wat minder zal worden. Waakzaamheid geboden dus!

Afgelopen week is toch de WIA aanvraag de deur uitgegaan. Ik heb een halfjaar kunnen proberen of werken nog lukte en heb door de golfbewegingen gerealiseerd dat ik in goede periodes heel veel aan kan, maar tijdens een afbouwfase lukt het nauwelijks de helft van de tijd aanwezig te zijn. Het is nu aan het UWV hoe mijn werktoekomst eruit zal gaan zien.

Zo ligt er ook nog een spannend stukje bij het cbr...duimen dat ik binnenkort weer mag autorijden!

Spijt van het afgelopen halfjaar? Nee ik ben blij dat ik alles geprobeerd heb en dat ik heb ondervonden wat mijn mogelijkheden zijn en waar mijn grenzen liggen.

Jullie zien aan dit verhaal wel dat ik nog lang niet uitverteld ben, dus wil je weten hoe dit verder gaat...? Bel, mail, app, schrijf, kom langs, ga mee wandelen of fietsen of wat dan ook...ik heb altijd genoten van alle aandacht, had het ook zeker nodig en juist omdat dit verhaal nog lang niet klaar is kan ik het ook zeker in de toekomst gebruiken.

Liefs Annemarie